Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter don't mind. Dr. Seuss

14 februari 2010

Romance met presidentiële climax


Een gewone medewerker van Arboned op de voorpagina van een Peruaanse krant? Dit feit is bijna even onwaarschijnlijk als de unieke liefdesgeschiedenis die erbij hoort.

De liefde ontspruit in een kroeg in Zaltbommel. De medewerker ontmoet daar een Peruaanse au pair en het blijkt te klikken. De twee blijven een paar. Hij neemt het op voor haar als zij door ouderparen (jawel in Nederland) als sloof annex slaaf wordt behandeld. Dankzij veel volharding van hem, krijgt zij een verblijfsvergunning.
Een van de eerste dingen die de twee geliefden samen doen, is het boeken van een reis naar Peru. Als ze in april in Lima landen, omhelst de vader van de au pair zijn nieuwe ‘schoonzoon’ die hij tot dan toe slechts van de webcam kent.
Als de Arboned-medewerker met zijn nieuwe schoonvader en geliefde de tentoonstelling over de ‘heer van Sipán’ bezoekt, is het daar een drukte van belang. In de gouden zaal van het presidentieel paleis - waar de tentoonstelling plaatsvindt - wemelt het van pers en beveiliging. Hij voelt: hier gaat iets gebeuren. En zijn gevoel bedriegt hem niet. Een hypernerveus mannetje tikt hem op de rug. “Of hij tijd heeft om langer te blijven?” “Natuurlijk”, antwoordt onze held na overleg met de achterwacht. De Peruanen zijn apentrots op de ‘heer van Sipán’, een mummie uit het roemruchte verleden. En ze willen de prijs voor de 100.000e bezoeker van de tentoonstelling, een Engelstalig boek, graag mede uitreiken aan een Engels sprekende toerist. Een Spaanstalige toerist, de échte 100.000e, is om die reden afgevallen.
Zo kan het gebeuren dat deze liefdesgeschiedenis eindigt met een ontmoeting tussen de hoofdpersoon van het verhaal en de president van Peru: Alan Garcia. Die geeft hem een schouderklop. En het stel leeft nog lang en gelukkig.

26 januari 2010

Geslachtmachine


Wat maakt het internet het leven van een redacteur een stuk makkelijker. Niet alleen als middel om bronnen te vinden of feiten te checken, maar vooral ook als uitbreiding van je woordenschat. Moest je vroeger door allerlei dikke pillen ploegen, tegenwoordig volstaan snelle zoekacties in cyberspace.
Een groot genot zijn de online woordenboeken, zoals de elektronisch doorbladerbare Vandale die ik kocht. Maar ook de synoniemen van synoniemen.net en het stijlboek van NRC zijn een uitkomst.

Verder wemelt het van diverse grappige varianten van lijsten met woorden waarmee je teksten wat kunt opfleuren. Op zoek naar een belegen woord, zoals affreus, sappristie of verfomfaaid? Dat kan via belegenwoorden.nl.
Of wil je liever ins Blaue hinein (heb ik vanwege de hoofdletter B toch maar even opgezocht) uitschelden? Dan kan dat via uitgefoeterd.in1woord.nl. Deze internetsite levert mij gratis en voor niets de woorden Beurzensnijder! Zeeschuimer! Parvenu! Die kan ik dan vervolgens weer à raison van ... eurocent per woord verkopen in een tekst.
De grootste aanwinst van de laatste tijd heb ik nog niet genoemd. Dat is de internetsite die journalisten de 'geslachtmachine' noemen. Die vertelt je of een woord vrouwelijk is of mannelijk. En geslachtmachine zelf? Zij blijkt vrouwelijk te zijn.

14 september 2009

Harry & Louise

Onze kroonprins meldde vandaag dat president Obama het Nederlandse zorgstelsel ziet zitten. Hoewel op de Nederlandse zorg veel is aan te merken, dient in ieder geval onze financiering voor de Verenigde Staten tot voorbeeld.
In het Amerikaanse zorgstelsel maakt het welvarende deel van de natie gebruik van overdreven goede voorzieningen waarvan de kosten de pan uit rijzen. Terwijl er aan de andere kant een groeiende groep is die zich geen verzekering kan veroorloven, maar die wel een beroep doet op de zorg.
Deze tweedeling leidt tot geldverspilling, schrijnende gevallen en veel bureaucratie.
Initiatieven om hier iets aan te veranderen, stranden voortdurend op een nietsontziende lobby. Zo nekte het fictieve middenklassestel ‘Harry and Louise’ (zie foto), de plannen voor hervormingen van de Clintons (zie mijn artikel in Skipr). Het door verzekeraars bedachte echtpaar beklaagde zich over het mogelijke toekomstige gebrek aan keuzevrijheid en het verschralen van de dekking (‘if they choose, we lose’). In de campagne werd het plan van de Clintons neergezet als een dure en ondoorzichtige regeling. Die boodschap sloeg aan. Hillary’s initiatief liep drie keer, in 1994, 1997 en 1999, stuk in het congres. En Harry and Louise werden een begrip, net zoals bij ons ooit de Opel Manta-rijders ‘Johnny en Anita’ of in Duitsland ‘Manfred und Angelica’ .
Ook Barack Obama ondervindt nu de volle tegenwind van de lobby van bepaalde verzekeraars en republikeinen. Opnieuw maken die de plannen met oneigenlijke argumenten zwart, waarbij ze keiharde leugens niet schuwen. Bangmakerij dat jij wat moet inleveren als de ander iets krijgt (spread the wealth/solidariteit) werkt daar - anders dan in ons land - vaak goed. Maar zelfs in Nederlandse media werd deze kwestie al weer snel smalend verslagen als bewijs dat Obama's woorden, krachtiger zijn dan zijn daden.
Ik hoop dat gerechtigheid zegeviert. Want slechts een klein groepje is gebaat bij de patstelling die nu al enkele decennia voortduurt.

08 augustus 2009

Vuurtorenwachters verliezen van bytes

Vuurtorenwachters (je mag ze van Rijkswaterstaat eigenlijk niet meer zo noemen) zijn van oudsher een vaste waarde in de kustbewaking. Veel zeilers danken hun leven aan hun oplettendheid. Toch vindt werkgever Rijkswaterstaat het niet noodzakelijk om kustwachtposten in torens te handhaven. De verkeersleiders gaan naar centrale commandoposten in ‘gewone’ gebouwen, waar ze achter radarschermen over de kust waken. Op de torens komen camera’s. Dit gaat mij aan het hart.

Voldoende reden om research te doen en een achtergrondartikel te schrijven. Want het is toch een historisch moment: digitalisering wint van menselijke waarneming. Het verhaal in kwestie leest u deze maand in
Zeilen. Het was heerlijk om met mensen te praten die zo gepassioneerd zijn over hun vak als deze kustwachters. En ook fijn om dit artikel te kunnen laten illustreren door Rob Marinissen. Oh ja, las laatst nog een mooie column van Justus van Oel over vuurtorenwachters.